Tijd verder, heel veel gebeurd

Ik had aangegeven mijn blog meer te gaan gebruiken en beter bij te gaan houden…niet wetend wat er nog zou gebeuren, wat ons nog te wachten stond.
Ik zie dat ik als laatste de week voor de herfstvakantie besproken heb, de week waarin alles al mis ging, ik eigenlijk al allerlei voortekenen kreeg die ik stom stom had moeten herkennen maar dat niet gedaan heb maar ja dat is achteraf gezwets zou mijn moeder zeggen.
In ieder geval hebben dochterlief en ik de collecte vrijdag afgemaakt en dat ging goed, af en toe voelde ik me wat minder maar met de bijmedicatie gekregen uit het zmc was het te doen.
In het weekend niet veel gedaan omdat ik me toch niet 100% voelde, misschien toch ook een voorgevoel gehad hoor dat ik liever in de buurt van huis wilde blijven.
In ieder geval was zaterdag mijn broer jarig, hij vierde het niet want nou ja corona en ze hadden net een huis gekocht waar behoorlijk wat verbouwing aan zat dus druk druk en ik met de chemo en bang voor corona durf ook niet zo veel nu dus we hebben het gehouden op appen.
Verder dat weekend samen tijd door gebracht, wat achterstallige dingetjes in huis gedaan, kamers afgerond was gedaan en lekker netflix gekeken.
Op maandag de eerste dag van de herfstvakantie lekker uitgeslapen, het slapen lijkt behoorlijk goed te gaan en lekker in huis gerommeld.
In de middag kwam onze thuiskapster (tevens collegaatje van het werk) dus gezellig de jongens geknipt en weer heerlijk bijgekletst. Nog altijd voelde ik me niet helemaal lekker maar zo met de medicatie ging het en vandaag zou de laatste dag zijn van de chemokuur en dan weer een weekje rust waarin mijn lijf bij kon komen van de toegedane schade. Ik was ook wel benieuwd wat mijn waardes zouden zijn want daar kun je bij mij vaak heel veel aan aflezen.
We gingen op tijd eten want die avond was er een condoleance van een meisje hier uit het dorp, zij was de week ervoor omgekomen bij een bizar noodlottig auto ongeluk en ik kende zowel haar van mijn werk uit de thuiszorg als haar moeder heel goed, zij werkte ook in de thuiszorg en was de overblijfmoeder op de weremere waar zoonlief helemaal gek mee was en ze maakte ook nog eens schoon op school dus ik sprak haar toen de kinderen nog op de basisschool zaten heel regelmatig.
Ik wilde dus perse naar die condoleance, deze was in de buurt in wormerveer op het schoolpad waar (blijkbaar) een uitvaartcentrum zat, dus alex en ik daarheen na het eten en het was heel druk dus de auto wat verderop gezet en heen gelopen. Daarna nog een tijdje in de rij gestaan want de opkomst was gigantisch, supermooi om te zien. Ik merkte wel dat het met mij niet geheel lekker ging, weer maagkrampen, misselijk, zweten en draaierig maar ja je wilt perse volhouden.
We hebben gecondoleerd, geen idee meer wat ik gezegd heb ik weet dat ik het mega indrukwekkend vond maar ook dat ik echt beroerd was dus na de plichtplegingen zei ik tegen Alex ik ga even naar de wc ik dacht misschien helpt dat.
Tijdje daar gezeten, het werd door het stilzitten wel iets minder maar niet veel dus ik dacht nou ja nu gaat het redelijk, maar zo snel mogelijk naar de auto en naar huis…
We liepen naar buiten en het laatste wat ik nog weet is dat ik dacht oh zo ver lopen pffff en ik werd draaierig dus zocht steun bij een tuinhekje en daarna werd alles zwart…..

Leave a Reply

  

  

  

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.