Mijn kant van het verhaal- Alex

Op maandag samen gegeten en dan samen naar de condoleance van een ex-collega van Renata.
Ook met de moeder heeft Renata samen gewerkt en ken ik als schoonmaakster bij de school waar mijn stiefzoon heen ging. Ik begrijp al snel dat Renata hier heel graag heen wil.

We hebben de kinderen tijdens het eten aangegeven dat wij met z’n tweeën naar de condoleance gaan. Auto geparkeerd en gelopen naar de condoleance locatie. Jemig wat is het druk… dan maar even wachten tot wij ook naar binnen mogen.

Nadat we de familie hebben gecondoleerd geeft Renata aan nog even naar de wc te moeten. Nadat ze terug is zijn we weer richting de auto gelopen. Het is nog steeds ontzettend druk en ondertussen ook behoorlijk donker. We moeten door de rij mensen die er staat ook achter elkaar lopen.
Renata staat even stil lijkt haar evenwicht te verliezen en pakt een plantenbak vast. Ik zoek de oorzaak achter iets als nachtblindheid, maar vervolgens zakt ze in elkaar.
Ik heb eigenlijk geen enkel idee wat er gebeurd en iedereen begint van alles te roepen wat er gedaan moet worden. Ze krijgt geen lucht.. controleer haar luchtweg… heeft ze kauwgom in haar mond… weet ik veel… dan maar voelen. Nee…. geen kauwgom. Ze moet op haar zij liggen… ze moet juist op haar rug liggen… jas open… juist niets veranderen… en ik heb nog steeds geen enkel idee hoe ik Renata kan helpen.

Gelukkig heeft ondertussen een van de mensen uit de rij 112 gebeld en geven twee andere mensen aan dat ze kunnen reanimeren. Ik geef aan dat ze alles mogen doen als dat Renata gaat helpen en ik ben ondertussen radeloos tegen Renata aan het praten om te kijken of ze mij kan horen…
De mensen beginnen met reanimeren en worden geholpen door de aanwijzingen van de operator van 112.

Al heel snel staan er verschillende hulpverleners (politie en ambulance) om Renata heen die het langzaam aan overnemen van de omstanders. Ik wordt gevraagd naar persoonsgegevens van Renata en moet verschillende keren herhalen wat er gebeurd is en ondertussen gaat de hulp door.
Het lijkt wel uren te duren en weer staat er iemand die wat van mij wil weten…. ergens anders hoor ik vragen langs komen… is er ergens een AED?… wil je wat water?… gaat het? Weet ik veel… ga mijn vrouw redden… ze mag nu niet doodgaan….
Ondertussen is er een tweede ambulance ter plaatse en nog meer hulpverleners er bij.
Ik ben in gesprek met een hele lieve dame die mij probeert rustig te krijgen en te houden.
Wat er op dat moment bij Renata gebeurd zie of hoor ik niet zo goed. Wel zie en hoor ik dat haar jas en trui kapot worden geknipt en niet veel later ook haar BH.
Ergens krijg ik de vraag of ik bij Renata op de grond wil gaan zitten en tegen Renata wil blijven praten. En weer wordt dan toch gevraagd om even aan de kant te gaan. Op een bepaalde moment hoor ik dat er weer een hartslag is en dat Renata weer zelf adem haalt… en dat is een ongelofelijke opluchting. In het begin is die ademhaling eng en goed tegelijk. Eng door hoe hij klinkt en goed omdat Renata in ieder geval weer zelf adem haalt.

Ik krijg de vraag naar welk ziekenhuis we zo meteen willen gaan. Het ZMC lijkt logisch… maar het ZMC zit vol. Of we bekend zijn met het Rode Kruis ziekenhuis in Beverwijk. Ik geef aan dat we daar wel eens geweest zijn voor iets anders.
Op een gegeven moment lijkt Renata stabiel genoeg om te vervoeren. Op zichzelf al een hele onderneming want er moet een board onder Renata worden geschoven om haar te kunnen tillen op een klaarstaande brancard. Met veel pijn… vooral veel pijn.. en heel veel moeite wordt Renata op de brancard overgeplaatst. Die ribben doen toch echt heel veel pijn.

We lopen naar de ambulance en Renata wordt achterin de ambulance geplaatst. Op dat moment wordt er gezegd dat ik niet mee kan met de ambulance omdat er al teveel verplegend personeel mee gaat. Maar een heel aardige broeder geeft bij mij aan dat er om de hoek nog een ambulance staat en dat hij samen met mij achter de ambulance met daarin Renata aan zal rijden. Ik mag Renata nog een kus geven en uitleggen wat er te gebeuren staat. Ik zie aan Renata dat ze totaal niets meekrijgt maar voor mij was het heel belangrijk om haar nog even te zien voordat de ambulance zou gaan rijden.
En daarna gaan we naar de ambulance. Weer moet de rij met wachtenden voor de condoleance aan de kant… dat is al de derde keer volgens mij.

De ambulances gaan rijden en zoeven door Wormerveer en dan door Krommenie en dan opeens de opmerking dat we toch niet naar het Rode Kruis ziekenhuis gaan. We gaan de andere kant op richting Alkmaar want daar is de cardiologie afdeling veel beter en staat er ook nog een klaar voor. Dus dan maar naar een ander ziekenhuis. Ik bel ondertussen Nadeschda om te vertellen wat er gebeurd is en dat ik het zou willen dat ze haar vader belt om naar ze toe te komen. Als tweede optie had ik nog opa maar we zijn het beide eens dat opa eigenlijk toch geen goeie optie is. Opa wil vast naar het ziekenhuis en moet ook nog eens in het donker rijden… dat vindt hij helemaal niks.
Nadeschda neemt de regie in handen voor thuis en ik rij door. Wel lief dat de broeder aangeeft dat ik het heel goed heb uitgelegd en dat ze vast in goeie handen zullen zijn. En dan zijn we er…..
In het ziekenhuis in Alkmaar wordt Renata een eerste hulp kamer ingereden en lijkt wel wat helderder… ze vraagt wel steeds dezelfde vragen… wat is er gebeurd? waar ben ik? hoe kom ik hier? hoe kan dat dan zomaar? waar is het dan gebeurd? Zo goed en zo kwaad probeer ik haar vragen te beantwoorden. Dan stelt een dame zich voor als cardiologe en vertelt dat ze een hart echo wil maken en dat ik daarvoor de kamer zal moeten verlaten.

In de familiekamer bel ik Renata’s vader en haar broer en vertel wat er is gebeurd en waar we zijn en vraag of ze hier heen willen komen… natuurlijk willen ze dat… stom stom stom. Ik ga zitten en wacht tot ik wordt opgehaald, maar ik wordt niet opgehaald… het duurt mij in ieder geval te lang. Dus ik loop terug naar de eerste hulp kamer en vraag of ik er al weer in mag. De hart echo blijkt klaar te zijn dus ik mag weer bij Renata. Nog meer wachten… en wachten.. en wachten. De hart echo laat niets raars zien. Maar toch verplaatsen naar de afdeling hartbewaking zolang de oorzaak niet gevonden is.
En dan gaan we rijden… hebben we alles mee? Ja… nog wel even haar schoenen er bij pakken.
En dan begint een kruip-door-sluip-door route door het ziekenhuis.
Uiteindelijk konen we aan op de tweede verdieping bij afdeling hartbewaking en wordt het bed met Renata naar de achterste kamer gereden.

Een lieftallige verpleegster stelt zich voor en eerst heb ik haar naam nog onthouden maar ondertussen ben ik hem helemaal kwijt. We controleren gegevens en kijken hoe het met Renata gaat. Renata vraagt wel steeds dezelfde vragen… wat is er gebeurd? waar ben ik? hoe kom ik hier? hoe kan dat dan zomaar? waar is het dan gebeurd? Zo goed en zo kwaad probeer ik haar vragen te beantwoorden. Renata wordt overgeheveld in een ziekenhuisschort, haar jas en trui kan ik ter plekke al weggooien want daar is niets van over. Haar BH en implantaat stop ik in een plastic tas om eventueel mee te nemen naar huis. En dan vinden we restanten van de ketting van Renata en een van de hangers die aan de ketting hing. Waar zijn de andere twee hangers?
Samen met de verpleegster zoeken en de twee hangers laten zich niet vinden. Ik vermoedt dat de hangers nog op de grond liggen waar de reanimatie is gebeurd. ik denk dat de ketting is gebroken bij het reanimeren.

Op dat moment krijg ik bericht van Nicolai dat hij, samen met Dirk, in het ziekenhuis is. Nicolai blijkt Dirk opgehaald te hebben in Zaandam en daarna naar Alkmaar gekomen te zijn. Ik geef hem aan hoe ze van de plek waar ze zitten ergens bij de hoofdingang bij de afdeling hartbewaking kunnen komen.
Dirk zal als eerste naar boven komen. Na best wel wat tijd en nog geen Dirk besluit ik toch maar naar de centrale hal te lopen en ik zie nog net een wild gebarende Dirk in de gang tegenover de gang van de hartbewaking. Ik weet zijn aandacht te trekken en samen lopen wij naar Renata. Dirk begroet zijn dochter en Renata vraagt wel weer dezelfde vragen… wat is er gebeurd? waar ben ik? hoe kom ik hier? hoe kan dat dan zomaar? waar is het dan gebeurd? Zo goed en zo kwaad probeer ik haar vragen te beantwoorden en beantwoordt daarmee ook de vragen van Dirk.

Om Nicolai ook nog even de kans te geven zijn zus te zien lopen we terug naar de hoofdingang. Na wat troostende woorden van Dirk, Nicolai en Melissa loop ik met Nicolai naar de hartbewaking.
En na een weerzien met zijn zus is het ook voor Nicolai wel fijn om de vragen die Renata stelt beantwoordt te zien zodat hij nog wat beter begrijpt wat er gebeurd is. Nadat Nicolai afscheid genomen heeft van Renata lopen we samen naar de hoofdingang terug naar Dirk en Melissa.
Ik geef aan dat ik nog even bij Renata wil blijven en later wel naar huis te gaan. Nicolai geeft nog aan dat ik hem later wel kan bellen als ik naar huis wil. Dat komt wel goed zeg ik nog…
En terug bij Renata bedenk ik mij opeens dat mijn auto nog in Wormerveer staat en dat ik helemaal niet zelf naar huis kan al zou ik dat willen. Een optie is nog om een taxi te bellen… nee…. waarom eigenlijk…. Ik app Nicolai met de vraag of hij mij naar huis zou kunnen brengen. Nicolai heeft Dirk thuis gebracht en gaat Melissa thuis afzetten en komt dan naar het ziekenhuis toe.

Ik neem afscheid van Renata en laat de verpleging weten dat ik naar huis ga. Ik loop naar het kruispunt voor het ziekenhuis en na een paar minuten wordt ik daar opgehaald door Nicolai.
Hij rijdt mij naar huis toe en ineens komt daar een apart gevoel van gastvrijheid naar boven en ik vraag of hij nog even binnen wil komen. De lichten zijn nog aan dus….
Nee gek… ik ga naar huis om te gaan slapen… morgen weer om 6 uur werken. En jij kan ook wel wat slaap gebruiken…. Je hebt eigenlijk ook helemaal gelijk. Ik neem afscheid en ga naar binnen.
Binnen zit Nadeschda nog op mij te wachten en we troosten elkaar. Ik vraag haar hoe het vanavond gegaan is. Hun vader is een deel van avond langsgekomen ter ondersteuning en Quincent is redelijk snel in slaap gevallen. Daarna heeft Nadeschda op mij gewacht. We besluiten samen om te proberen te gaan slapen zodat we de volgende dag naar Renata kunnen en misschien ook even kunnen zoeken naar de twee ontbrekende hangers. Nadeschda gaat alvast slapen en ik maak van de mogelijkheid gebruik om de voicemail van mijn zus in te spreken. En ik stuur mijn ex een berichtje om Siobhan en Kaylen te kunnen inlichten. Ze zijn met vakantie op Texel, maar dit is toch ernstig genoeg.

Na een nacht met bijzonder weinig slaap omdat ik weinig kan slapen en mijn zus vrij vroeg terugbelt. Dat is begrijpelijk na wat ik heb ingesproken op de voicemail. Ik licht mijn zus in. En ook mijn ex moet ik nog even overtuigen van de ernst van de situatie. Ik meldt mij ziek bij mij zeer begripvolle werkgever. Daarna maak ik de kinderen wakker zodat ik met hun, en Quincent in het bijzonder, kan bespreken wat er gebeurd is en wat dat inhoudt. En dan gaan we eerst met de auto van Nadeschda terug naar Wormerveer waar de condoleance en reanimatie waren. Nadeschda parkeert haar auto voor die van mij en we lopen naar het uitvaartcentrum. We komen bij het huis aan waar Renata in elkaar is gezakt en verschillende dingen wijzen nog op wat er gisteravond is gebeurd.
Glazen water in de plantenbak, de achterkanten van de plakkers en de elektroden die op Renata’s borst zijn geplakt, een paar plastic handschoenen en… na wat zoeken… de twee missende hangers. Eerst de ene en net iets verder weg de andere. Wat zal Renata blij zijn. Net zo blij als wij nu zijn.
Daarna terug naar de auto’s en met mijn auto richting Alkmaar voor het eerste bezoekuur van de hartbewaking zodat de kinderen hun moeder kunnen zien. Renata vraagt wel weer dezelfde vragen… wat is er gebeurd? waar ben ik? hoe kom ik hier? hoe kan dat dan zomaar? waar is het dan gebeurd? Zo goed en zo kwaad probeer ik haar vragen te beantwoorden. De kinderen zijn blij hun moeder weer gezien te hebben… we gaan terug richting Wormerveer zodat Nadeschda haar auto kan ophalen en samen met Quincent naar huis kan gaan. Dat geeft mij de tijd om even boodschappen te doen. Gelukkig krijg ik ’s avonds Siobhan en Kaylen via FaceTime te spreken en kan hun uitleggen wat er gebeurd is en waar Renata nu is en wat voor onderzoeken er nog gedaan moeten worden.

De volgende dagen worden gevuld met het zo vaak mogelijk op bezoek gaan bij Renata. Of ik, of ik en een van de kinderen of Dirk of Nicolai. Wel blijkt al heel snel dat Renata opnieuw een vrij forse ontsteking aan haar rechteronderbeen ontwikkeld. Ze krijgt hierdoor ook vrij hoge koorts… bijna 41 graden. Maar met antibiotica en heleboel pijnstillers probeert het ziekenhuis het voor Renata zo dragelijk mogelijk te maken En dan opeens op donderdag wordt aangegeven dat de hart monitor niets abnormaals laat zien en dat Renata met een kleine aanpassing aan het apparaatje naar de verpleegafdeling van de cardiologie kan gaan. Donderdagmiddag wordt Renata terwijl ik bij haar op bezoek ben verplaatst naar de verpleegafdeling. Ze krijgt daar een eenpersoonskamer.
En uit de bezoekregels blijkt er gewoon een parkeerplaats en ingang aan die kant van het ziekenhuis te zitten… waarom loop ik eigenlijk steeds het hele ziekenhuis door? Geen idee…

Alle tests lijken toch echt te wijzen naar de chemo pillen die onder andere zorgen voor een ultra lage kalium waarde. Maar eigenlijk is het nog te vroeg om dat als oorzaak te geven. Er staat bijvoorbeeld nog een hart katheterisatie te wachten waar nog meer mee kan worden uitgesloten. Daar is het nu wachten op, maar eerst is het wachten op het verminderen van de ontsteking in haar been.

Ik heb mijn ex ondertussen gevraagd of Siobhan en Kaylen vrijdag wat eerder kunnen komen omdat de tijd die ze normaal komen nu gelijk valt met het bezoekuur. Na wat getouwtrek is dit gelukkig wel mogelijk. En opeens ben ik nog meer dan daarvoor naast bezorgde man en verzorger ook nog eens een planner te zijn. Die persoon wil dan en die persoon wil dan op bezoek en zelf wil ik af en toe ook nog eens… en dan kan er opeens iemand niet… en dan… en dan… en dan loop je wel eens over en vergeet wat. Iedereen zegt het is niet erg… maar dat is niet hoe ik het voel.

Op zaterdag een dag zoals we altijd doen. Huiswerk en thuis blijven… en… op bezoek gaan bij Renata.
En op zondag… de natuur in… even mijn hoofd leeg en de kinderen even lekker los gaan. We gaan naar de Kennemerduinen en kijken naar een heuvel met behoorlijk wat bomen. De kinderen noemen het het Slender Man bos… ze blijken er al eens geweest te zijn. Ik wil het heel graag zien. Mooi uitzicht aan alle kanten, een heerlijk zonnetje en de natuur laat zich van zijn beste kant zien. De libelle die even uitrust op mijn schoen doet mij meer dan normaal… op naar huis, wat eten en Siobhan en Kaylen gaan alweer naar huis. En zo loopt een heel weekend zonder Renata toch op zijn eind. Wat mis ik haar… laat haar alsjeblieft snel weer bij ons zijn.

Leave a Reply

  

  

  

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.